Voetbalvrouwen in de seventies

Zoals een wedstrijd beslist wordt in momenten, zo wordt een mensenleven ook bepaald door toevalligheden en incidenten. Op een doordeweekse herfstdag in een kantoorboekhandel in Amstelveen kwam ik erachter dat ik voetbalshowbizzverslaggever wilde worden. Dit kwam doordat ik daar het magnum opus van Bram de Graaf aantrof: Voetbalvrouwen; de glorietijd van het Nederlandse voetbal 1970-1978. De auteur heeft het ooit gepresteerd genomineerd te worden voor de Hard Gras Prijs met een serie artikelen in de Margriet.

Het eerste hoofdstuk vormt een van de hoogtepunten van de naoorlogse voetballiteratuur. Dien Jongbloed, de echtgenote van tweevoudig WK-finalist Jan Jongbloed, vertelt haar verhaal.

Na twintig jaar relatie is de koek opeens op tussen Jan en Dien. Jan vindt een nieuwe vriendin in Limburg, waar hij is gaan spelen voor Roda JC en Dien legt het aan met de 11 jaar jongere acteur Maarten Spanjer. Dat is geen toeval, want Spanjer had altijd al een soort fetisj voor voetbalvrouwen. Als kleine jongen gluurde hij in het stadion naar Maja Suurbier en Yvonne van Duivenbode.

De zoon van Jan en Dien, Eric Jongbloed, is intussen in de voetsporen van zijn vader getreden en keept in het eerste van DWS. Hij heeft talent, maar vindt vooral plezier in het runnen van zijn café. Nadat zijn relatie met Nancy Froger (de zus van René) is stukgelopen, knoopt hij het aan met de dochter van Sjaak Swart, Jacqueline. Sjaak moet aanvankelijk niks van deze relatie hebben, vanwege de rivaliteit tussen DWS en Ajax, maar met zijn charme verovert Eric al snel het hart van de gehele familie.

Sjaak ziet zelfs een groot talent in zijn schoonzoon en probeert hem naar Ajax te krijgen. Iets wat hij volgens Maarten Spanjer later met meer schoonzonen zou proberen. Altijd zonder succes. Spanjer stelt dat het wel meeviel met de talenten van Eric. Tijdens hun vakanties in Spanje waren de acteur en de keeper aan elkaar gewaagd bij hun eindeloze partijen voetvolleybal.

Eric en Jacqueline zijn volmaakt gelukkig als het noodlot toeslaat. In 1984 barst een onweer los tijdens de wedstrijd DWS – Rood-Wit/A. De scheidsrechter staakt de wedstrijd, maar direct daarop klinkt een harde knal. Eric is getroffen door de bliksem en overlijdt. Men vermoedt dat de bliksem via de doelpalen in zijn gouden ketting is geslagen. Dien plaatst een rouwadvertentie met de tekst: ‘De bliksem was sterker dan mijn liefde’.

Na dit eerste hoofdstuk zakt – eerlijk is eerlijk – het boek een beetje in. 200 bladzijden kabbelt het boek rustig voort en is er veel liefde tot er in het laatste hoofdstuk een trieste conclusie volgt.

Van alle spelers die een WK-finale speelden in ’74 of ’78, zijn er nog slechts vier bij hun toenmalige vrouw. Johan Cruijff, Wim Jansen, Rob Rensenbrink en Willy van de Kerkhof zijn de enigen die nog altijd, al dan niet gelukkig, getrouwd zijn.

Harry Lubse wordt dan nog niet eens meegeteld. Hij zat in ’78 bij de selectie, maar speelde de finale niet. Zijn vrouw ging ervandoor met René van de Kerkhof, nadat deze zijn vrouw Annie verlaten had.

Ook Johan Neeskens had aanvankelijk weinig geluk in de liefde. Als voetballer was hij weliswaar rijp voor een vertrek naar het buitenland, maar zijn relatie met Marianne was eigenlijk nog te pril. Er waren veel spanningen en vaak moest Johan met een lege maag naar de training omdat Marianne het vertikte wat eten te bereiden. Op een gegeven moment escaleerde de zaak en viel Marianne Johan aan met een broodmes. Na hun scheiding dompelde Marianne zich onder in het Spaanse nachtleven. Ze kreeg een korte affaire met de Spaanse fotograaf Albert Baleyto, maar deze liet desgevraagd weten dat Marianna na hem nog vele mannen heeft versleten.

Wim Suurbier (foto links) was een notoire vreemdganger. Zijn vrouw Maja heeft een hoop van hem gepikt, maar toen hij in zijn tijd bij L.A. Galaxy een relatie kreeg met een cheerleader was ook voor haar de maat vol. Wim heeft er daarna wel voor gezorgd dat Maya niets tekort kwam. Hij had altijd al gezegd: Als ik van je afga, krijg jij alles. Want het ligt aan mij.

Overigens ging niet alleen Suurbier vreemd. Het was schering en inslag bij de succesvolle generatie voetballers in de jaren 70. Toen de spelersvrouwen hun onvrede uitten, regelde de psycholoog van Ajax dat zij met ‘een professor’ hierover konden spreken. Yvonne Krol (op de onderste foto met man Ruud) vertelt dat deze man hen aanraadde ‘om het ruim te zien’. De professor sliep zelf twee nachten in de week bij een andere vrouw. Zijn echtgenote pakte voor deze logeerpartijen altijd zijn koffer in. Dit vond Yvonne belachelijk, maar ze accepteerde wel dat het vreemdgaan hoorde bij het leven met een voetballer. Op een dag verliet Ruud haar toch. Hij had een ander.

Hoe verwacht de scheidingen van Suurbier en Krol waren, zo verrassend was die van Truus en Wim van Hanegem. Zij leken voor elkaar gemaakt en Wim was een rustige jongen. Maar toen hij tijdens een fotoshoot, gekleed in een Romeinse toga, druiven voerde aan het Playboy-model Marianna Cecilia, bezweek ook hij.

Maja Suurbier heeft een verklaring voor alle stukgelopen relaties: Ik denk dat het voor minstens vijftig procent komt door die idiote spanningen die door dat voetbalvak worden opgeroepen. Je leeft constant onder grote drukt, vooral vóór de wedstrijd omdat er zo ontzettend veel afhangt van winnen of verliezen. (…) En thuis ontlaadt zich dat. Jij moet dat als vrouw opvangen. De ene keer lukt dat beter dan de andere. Als vrouw zit je ook weleens met problemen. (…) Vergeet niet, je bent niet met een gewone Jan, Piet of Klaas getrouwd, maar met een vedette.

Rafael en Sylvie, Khalid en Sabia, Ruud en Estelle, ook hen werd de spanning van de voetballerij te veel. Zelfs brave huisvaders als Cocu en Ronald de Boer houden het niet vol. En zo is de les van de geschiedenis, zoals zo vaak, dat er met de jaren eigenlijk weinig verandert.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.