De eenzaamheid van de hotellobby

Onlangs vond ik tweedehands het boek ‘Een voetbalsprookje. Mijn leven met een sportheld.’. Yvonne de Vries, de eerste vrouw van Ruud Gullit, vertelt over de harde werkelijkheid achter de glamourfaçade van het leven van een voetbalvrouw. Ik wist niet van het bestaan van het boek, maar het is al in 1999 verschenen. Toen had de huidige generatie voetbalvrouwen al gewaarschuwd kunnen zijn. Want uit Yvonnes relaas blijkt dat er weinig geluk is in het leven van een voetbalvrouw.

Yvonne en Ruud leerden elkaar kennen op de middelbare school. Na hun puberale verliefdheid ging het eigenlijk al snel bergafwaarts met de relatie. Ruud wilde liever niet trouwen, maar deed het uiteindelijk om onder militaire dienst uit te komen. Dat hij dit op huwelijkse voorwaarden wilde doen, vond Yvonne in haar blinde liefde helemaal niet erg.

Na de bevalling van haar tweede dochter, in het ziekenhuis in Milaan, wordt de kleine Charmayne direct bij Yvonne weggehaald. Terwijl zij haar kind wil vasthouden, wordt deze in een andere kamer uitgebreid gefotografeerd voor de kranten van Berlusconi. Deze fotosessie was contractueel vastgelegd met Ruud. De vader zelf is inmiddels al lang weer vertrokken. Hij moest trainen. De avond ervoor, toen de weeën begonnen, was hij ook al niet thuis. Ruud was bij een reggaeconcert. Volgens dezelfde kranten met een maîtresse.

Een aangrijpende scène speelt zich af op het EK ’88. Na de gewonnen halve finale tegen Duitsland mogen de spelers van Michels één uur met hun vrouwen op de kamers doorbrengen. Dit leidt tot komische taferelen, omdat elke speler zijn kamer deelt met een ploeggenoot.

De helft van de ploeg kon meteen aan de gang, terwijl de andere helft moest wachten en hopen dat hun kamergenoten de collegialiteit konden opbrengen niet langer dan een half uur de kamer bezet te houden.

GullitIn de hotellobby heerste een nerveuze stilte. Een enkeling grapte dat het, met het oog op de finale, goed was dat er geen tijd was voor vermoeiend voorspel. Yvonne kreeg het nauwelijks mee. Tussen haar en Ruud ging het al langere tijd niet goed. Ruud had geen interesse meer in haar. Terwijl in de roddelbladen werd gesuggereerd dat hij veelvuldig vreemdging, had hij thuis altijd ‘hoofdpijn’ of wachtte hij tot hij zeker wist dat Yvonne sliep.

Ook op deze feestelijke dag wilde hij niet met Yvonne mee naar boven. Terwijl de stelletjes één voor één terugkeerden in de lobby en andere zich naar boven haastten, bleven Yvonne en Ruud het hele uur in de lobby.

Van de festiviteiten na de finale kon Yvonne maar moeilijk genieten. Terwijl haar man de held van de natie was, voelde zij de ogen van alle ploeggenoten en hun vrouwen in haar rug. Iedereen had gezien dat zij en Ruud niet naar boven waren gegaan.

De trieste situatie werd nog eens benadrukt toen de spelers tijdens de rondvaart in de grachten opblaaspoppen naar zich toegeworpen kregen. Normaal zou de vrolijke Yvonne hier een grap mee hebben gemaakt met Ruud, maar nu vond ze het alleen maar pijnlijk. Terwijl het hele land feestvierde, voelde Yvonne zich eenzamer dan ooit.

Een reactie op “De eenzaamheid van de hotellobby

  1. Voor mij is het tragische lot van vele voetbalvrouwen altijd onderbelicht gebleven; fijn dat FC Boulevard die leemte opvult. Met name het detail dat het stel op huwelijkse voorwaarden is getrouwd, maakt de situatie voor Yvonne zo invoelbaar treurig.
    Overigens zou ik het gevoelloze en respectloze gedrag van die trainer Michels ter discussie willen stellen; het feit dat naderhand het Europees kampioenschap werd behaald, kan op geen enkele manier een excuus zijn om zo dictatoriaal de tederste gevoelens van deze adolescenten te fnuiken door hen in een keurslijf van tijd en sociale controle te persen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.