Opgroeien zonder Ruud Gullit

Bovenstaande foto uit het archief van het ANP heeft een iconische status. Op sociale media duikt de foto uit 2001 regelmatig op, vaak begeleid door het onderschrift ‘dit is een goed stel, hoor’, een omschrijving die dit stel nog beter past dan dat van het Oranje van ’88.

Het bijbehorende fragment is niet meer op internet te vinden. Gelukkig doet Gullit zijn verhaal in het standaardwerk over Sesamstraat, Poehéé van Ajé Boschhuizen. In de bewuste scène zijn Tommie en Pino lekker aan het voetballen als er een bal over de schutting vliegt. Die blijkt van Gullit te zijn. Tommie en Pino herkennen hem natuurlijk direct en knopen een praatje aan. Van het een komt het ander en voor hij het wist, was de voormalig wereldvoetballer van het jaar een verhaaltje aan het voorlezen.

Zoals goede voetballers moeilijke dingen makkelijk kunnen laten lijken, zo was ook de mise en scene van dit stuk bedrieglijk eenvoudig. De poppenspeler van Pino kan bijvoorbeeld alleen diens linkerarm (of -vleugel) besturen, omdat hij met zijn rechterhand Pino’s snavel aanstuurt. In uitzonderlijke gevallen verstopt een tweede speler zich achter Pino om zijn rechterarm te besturen, maar zoals op de foto links te zien is, was het hier niet mogelijk om deze speler goed te verstoppen.

Nog nauwer luisterde het met de tekst. De regisseur wilde weten of kleuters Gullit weleens aanspraken met “Hé Ruudje”, zoals Pino volgens het script zou doen. Ruud antwoordde dat dit weliswaar veel gebeurde, maar dat er inmiddels een generatie kleuters opgroeide die hem niet meer kende. Hierop bleef de tekst ongewijzigd. Eens te meer kweet Sesamstraat zich goed van zijn educatieve taak.

Ruud las een verhaal voor over een koning met twee hoofden die hierdoor goed kon koppen. Omdat hij zijn kroon ophield tijdens het voetballen, gingen er meerdere ballen per wedstrijd lek. Een verhaal, kortom, dat weinig om het lijf had, maar door de levendige voordracht van Ruud vermaakten Tommy, Ieniemienie en Pino zich opperbest en ging de natie die avond tevreden slapen.

Het is een droevig gegeven dat er begin deze eeuw een generatie kinderen opgroeide zonder Ruud Gullit. Hij timmerde sindsdien weliswaar aan de weg als trainer, maar hij boekte hierbij weinig succes en acteerde in Amerika en Rusland. Gelukkig is Ruud terug aan het front. Als assistent-bondscoach heeft hij de sleutel tot succes in handen. Als Oranje zich plaatst voor het WK 2018, waar we van uitgaan, zal de huidige generatie kleuters opgroeien met de geruststellende zekerheid van het bestaan van Ruud Gullit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.