De terugkeer van de piemel in de voetbalhumor

Sparta heeft transfervrij de Duitser Nick Proschwitz vastgelegd. De aanvaller luistert in eigen land naar de bijnaam Penis-Profi, wat de Nederlandse pers inmiddels adequaat vertaald heeft met “piemelspits”, wat in mijn beleving beter de lading dekt dekt dan het meer letterlijke “piemelprof” of het ordinaire “snikkelspits”.

Proschwitz dankt deze bijnaam aan de zogeheten “Penis-Affäre”. Op een trainingskamp in Turkije met SC Paderborn toonde hij zijn piemel aan een vrouwelijke medewerker van de organisatie. Trainer Steffen Effenberg ontsloeg de spits hier later om.

Alex Pastoor vindt het flauw dat Proschwitz nog steeds aan het incident herinnerd wordt. Zolang de speler er geen gewoonte van maakt, is er wat Pastoor betreft geen reden tot zorg. Hij vindt het echter “gezond” als er grappen over gemaakt gaan worden door de spelersgroep. Persoonlijk kijkt hij uit naar een toneelstukje van het hele gebeuren op het trainingsveld.

Wie het woord ‘piemel’ in de voetballerij laat vallen, moet natuurlijk direct aan voetbalhumorpionier Wim Suurbier denken. Als een bobo in de spelersbus een praatje kwam houden, zat Suurbier op de eerste rij. De spreker zag Suurbier serieus luisteren, maar de rest van de bus zag dat hun ploeggenoot zijn broek op de enkels had.

Nog beroemder zijn de pesterijen op het WK van 1978. Samen met Ruud Krol had Suurbier het onder meer op Ruud Geels voorzien. Geels was het hele toernooi van de kaart, mede doordat Suurbier zijn piemel in de soep hing. Ook Willy van de Kerkhof moest eraan geloven. Suurbier swaffelde hem avant la lettre in het gezicht.

Wim Suurbier vat dit alles onder de noemer voetbalhumor. Niet iedereen begreep dit. Met name PSV’ers hadden hier een gebrek aan, vertelt hij in een interview met Voetbal International in 1985, waarin hij het geheel in perspectief plaatst:

Die jongens zouden eens met Engelse voetballers moeten spelen. Voor Engelse begrippen ben ik een heilig boontje. Wanneer ik in Zeist mijn lul in de soeppan liet hangen, reageerden de PSV’ers geshockeerd, maar een Engelse voetballer gaat rustig in de soeppan zitten schijten. Dat is voetbalhumor, wanneer je het vertelt is het niet leuk, maar wanneer je het meemaakt, lach je je kapot.

Ook de “Jungenstreich” van Proschwitz valt zo bezien mee. Sterker nog, met het oog op de sfeer in de spelersgroep en de amusementswaarde van de Eredivisie zijn dit soort streken toe te juichen. Het seizoen kan beginnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.