In memoriam: The Busby Babes

‘In Oranje’ is één van de meest aangrijpende films die ik in mijn leven heb gezien. Dat zeg ik zonder ironie. Inmiddels heb ik de film al een aantal maal gezien en elke keer krijg ik weer tranen in mijn ogen bij de scène in de voetbalhemel.

Voor mensen die de film niet hebben gezien behoeft dit enige uitleg. De jonge Remco is een talentvolle voetballer. Hij droomt ervan om in Oranje te spelen, maar wanneer zijn vader overlijdt, verliest hij zijn grootste fan. Remco heeft het er moeilijk mee, maar gelukkig blijkt hij in staat om zijn vader nog altijd te zien. Die geeft hem het advies dat hij bij leven ook altijd al gaf: train je zwakke linkerbeen. Cruijff: tweebenig, Pelé: tweebenig, Van Basten: tweebenig. Remco wordt hier helemaal gek van en blijft alles met rechts doen.

Wanneer het verdriet om zijn vader Remco te veel wordt, loopt hij van huis weg. Hij komt terecht in een verlaten stadion waar zijn vader op hem wacht. Dit is de voetbalhemel. Remco’s vader heeft een oefenwedstrijd geregeld. Remco speelt in een elftal met zijn idool Garrincha en andere overleden voetballers als Dick van Dijk, Andreas Escobar, Lev Yashin, Nico Rijnders, Theo Laseroms, Abe Lenstra en Bobby Moore. De tegenstander in de voetbalelftal is het elftal van Manchester United dat omkwam bij de vliegramp in 1958, de Busby Babes.

Na afloop krijgt Remco het oude liedje van zijn vader te horen. Hij moet zijn linkerbeen meer gebruiken. ‘Cruijff: tweebenig, Pelé: tweebenig, Van Basten: tweebenig.’ Remco ontsteekt in woede en roept: Garrincha, stijf rechts!

Het aangrijpende van deze scène zit hem erin dat Remco met deze uitval definitief het verlies van zijn vader verwerkt heeft. Hij heeft hem niet meer nodig, zo vertelt hij hem ook in de catacomben van de voetbalhemel. Remco gaat voortaan zijn eigen weg. Hij wil de top bereiken op zijn eigen manier, als rechtsbenige speler. Na deze scène verschijnt zijn overleden vader niet meer aan hem tot het slot van de film, wanneer Remco Oranje gehaald heeft en zijn vader trots op het dak van het stadion zit.

Waarom dit hele verhaal? Wel, omdat deze film het, negen jaar na verschijning, nog altijd verdient om gezien te worden. Maar ook omdat het vandaag 55 jaar geleden is dat het vliegtuig met de Busby Babes verongelukte bij München. Het is een troostende gedachte dat zij in de hemel lekker aan het voetballen zijn met Nico Rijnders en Theo Laseroms.

Een andere held van mij, Morrissey, heeft de voetballers bezongen in zijn Munich Air Disaster 1958. Dit nummer van het icoon uit Manchester verdient het evenzeer om gehoord te worden.

I wish I’d gone down
Gone down with them
To where mother nature
Makes their bed

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.