Nigel de Jong en het verdriet van Glenn Roddle

Nigel de Jong vertrekt naar Amerika. Door zijn komst verandert LA Galaxy definitief in een sterrenensemble. Naast Steven Gerrard, Robbie Keane, Ashley Cole en Giovani dos Santos speelt ook oud-Ajacied Jelle van Damme sinds deze transferperiode in Los Angeles. Het is dan ook niet toevallig dat FC Boulevard zich de komende tijd nadrukkelijk gaat bezighouden met het voetbal in Amerika.

Vooraleerst moet ik echter een persoonlijk verhaal kwijt. Elke keer dat ik namelijk de naam van Nigel de Jong hoor, voel ik een steek in mijn hart. Mijn gedachten gaan terug naar een dierbare vriendschap die verloren is gegaan en waarbij Nigel de Jong onderwerp van twist was.

Het terras van Amsterdam Roest
Het terras van Amsterdam Roest

Het trieste verhaal speelt zich af op een zomerse avond in 2014. Plaats van handeling was het terras van Amsterdam Roest. Mijn vriend Robbie en ik kwamen te spreken over enkele conflicten op het wereldtoneel, over zaken die normaal gesproken gebruikt worden om klein leed te relativeren, maar die in de relatie tussen twee mensen weinig tot geen rol spelen.

Tot mijn grote verbazing bleken we echter een totaal verschillende visie op deze zaken en zelfs op de wereld te hebben. Loyaal als ik ben, vormde dit geen groot probleem voor onze vriendschap. Sterker nog, ik besloot de kwesties nog eens goed te overdenken. Ik kende Robbie als een bedachtzame en intelligente man en had hem hoog zitten als het ging over conflicten op het wereldtoneel.

Om de gemoederen wat te bedaren bracht ik het gesprek op voetbal. Altijd goed. Totaal onverwacht ging het echter alsnog fout toen de WK-finale van 2010 ter sprake kwam. Robbie meldde dat hij blij was dat we toen geen wereldkampioen zijn geworden, omdat hij zich schaamde voor het Nederlandse spel. Bittere teleurstelling maakte zich van mij meester. Dit was en is een populaire mening, maar bij mijn vrienden vind ik deze onacceptabel. Terwijl het droeve besef tot me doordrong dat dit het einde betekende van een jarenlange vriendschap, besloot ik na een korte stilte toch de discussie aan te gaan, wetend dat wat de uitkomst ervan ook zou zijn, er in korte tijd al te veel kapotgemaakt was om uit te kunnen praten.

Mijn verhaal die avond is als volgt samen te vatten. Dat harde spel van Oranje viel mee. De hele discussie of dit überhaupt al een probleem was, liet ik maar zitten. Alsof Robbie alles opzettelijk en definitief kapot wilde maken, kwam hij aanzetten met de karatetrap van Nigel de Jong. Woorden kunnen niet uitdrukken hoezeer hij mij teleurstelde met dit platgetreden verhaal. Ik repliceerde met een vraag. Of hij wist hoeveel overtredingen Nigel de Jong in die finale had gemaakt? Toen hij mij het antwoord schuldig moest blijven, brokkelde er weer een stukje van onze vriendschap af en stierf ik dus weer een klein beetje. Het antwoord is overigens één, de bewuste karatetrap.

Nigel de Jong en Fernando Torres op het WK 2014

De beeldvorming van die karatetrap heeft Nigel de Jong de das omgedaan. Als je de beelden terugkijkt, zie je dat De Jong gewoon te laat was. Hij buigt zijn been alweer als hij Xabi Alonso raakt, waardoor de impact niet heel zwaar is. In de hyperrealiteit van de slow motion ziet de trap er ernstiger uit dan hij in werkelijkheid was. Met een gele kaart kan ik met moeite leven. Dick Jol had dit met een standje afgedaan, voor De Jong dat hij beter moest opletten en voor Alonso dat hij zich niet moest aanstellen.

Hoewel De Jong die avond dus geen enkele overtreding meer heeft gemaakt, was Van Marwijk toch bang dat hij tegen rood aan zou lopen. Bij de noodlottige tegentreffer ging zijn vervanger Van der Vaart in de fout. Nigel de Jong zou de pass op Iniesta eenvoudig onderschept en weggewerkt hebben. Mijn stelling is dan ook dat we wereldkampioen waren geworden als De Jong die karatetrap niet had gemaakt en nog gewoon op het veld had gestaan, maar dit terzijde.

Robbie liet zich echter niet overtuigen. We namen afscheid en hebben elkaar sindsdien nooit meer gezien. Ik moest weer aan hem denken toen De Jong met AC Milan op 12 december 2015 een rode kaart kreeg in het duel tegen Verona. In zijn 345e competitieduel was het pas de eerste in zijn carrière. Laat dat gerust even inwerken: in 344 wedstrijden voor Ajax, HSV, Manchester City en AC Milan kreeg De Jong nooit een rode kaart. Ook in de 81 interlands die hij tot nu toe afwerkte, kreeg hij nooit rood.

Toegegeven, tweemaal kreeg hij rood in een bekerduel met HSV, in Oranje is hij de koploper in het klassement van gele kaarten en tweemaal heeft hij een tegenstander een gebroken been geschopt. Dat hij voor dit laatste geen rood getoond kreeg, zouden we cynisch een kwaliteit kunnen noemen. Dit gezegd hebbende zijn het toch beschaafde cijfers voor iemand die meer dan tien jaar als verdedigende middenvelder speelde en een slechte reputatie heeft.

Het is daarom tijd om Nigel de Jong te rehabiliteren. Laten we de zogenaamde karatetrap vergeten, niet meer treuren om het verloren WK en moedig voorwaarts de toekomst tegemoet treden. FC Boulevard zal Nigel volgen in Amerika en ik zal pogen de vriendschap met Robbie nieuw leven in te blazen, want zoals geen enkele vrouw het waard is om een vriendschap voor te verbreken, is een voetballer dat evenmin, zelfs niet als het om Nigel de Jong gaat.

Om privacyredenen is de naam Robbie gefingeerd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.