De wereldreis van de Deense piccolo (deel 8)

Sydney, januari 1968

De teller van het team staat inmiddels op 40 wedstrijden. De inschatting van Kap dat een masseur geen overbodige luxe zou zijn, bleek een juiste. Soms kon er met moeite een elftal fitte spelers opgesteld worden. Een enkele keer overwoog Randorf zich aan te bieden om mee te spelen, maar uiteindelijk lukte het toch altijd een elftal op de been te brengen. Na Pakistan is er gevoetbald in Ceylon, Birma, Singapore, Indonesië, Vietnam, Taiwan, Japan, China en de Filipijnen.

In Vietnam werd de zwaarte van de wereldreis in perspectief geplaatst. De spelers vroegen zich meer dan eens af waarom het noodzakelijk was om ook hier te spelen en voelden zich allerminst veilig. Het werd er niet beter op toen Per Larsen pijn aan zijn ribben had en Frank had hem in zijn hoedanigheid van “team doctor” doorverwees naar het ziekenhuis. Er was niets anders beschikbaar dan een militair hospitaal en hier zag Per voor zijn ogen hoe de lichamen van soldaten geroutineerd open werden gesneden om granaatsplinters te verwijderen. Volgens de legerartsen was er niets met Larsen aan de hand.

De spelers bezoeken een militaire basis in Vietnam

Toeval of niet, de zelden scorende Larsen trof dezelfde dag doel tegen het nationale team van Zuid-Vietnam in een wedstrijd met op de achtergrond het geluid van bommen en mitrailleurs. Op de tribune zaten duizenden Amerikaanse soldaten. Met patriottische trots keken ze naar een sport die ze nauwelijks kenden, gespeeld door mannen die nooit in Amerika waren geweest.

Frank weet dat hierna alleen nog Nieuw-Zeeland, de Fiji-eilanden en Tahiti op het programma staan voor de wereldreis erop zit. Hoewel, de groep reist vervolgens naar Amerika. Voor alle spelers, de Amerikaan Jay Moore uitgezonderd uiteraard, is dit een onbekend land. Frank heeft er een halfjaar als tiener doorgebracht en Kap is idolaat van het land. De spelers moeten inmiddels een utopisch beeld hebben van de VS na alle loftuitingen die zij hun coach hebben horen uiten. Kap heeft weinig op met hippies, lang haar en de softe Europese wind die er door Europa waait.

Nu zit Frank in een hotellobby in Sydney, nabij Coogee Beach. Hij zal zo een rondje maken langs de spelers om te kijken hoe het met iedereen gaat. Hij blaast even uit in de lobby wanneer hij Bob Kap resoluut op hem af ziet stappen. Wanneer Kap hem vraagt mee te gaan naar zijn kamer weet Frank direct hoe laat het is.

Hij denkt terug aan het vliegveld van Shiraz in Perzië, waar hij de boodschapper was van het slechte nieuws voor Graham Stirland, van wie Bob vond dat hij niet goed in de groep lag. Frank vroeg Graham mee te komen naar het toilet. Daar moest deze zijn Texaanse pak uittrekken en kreeg hij een ticket naar Londen overhandigd. Frank begeleidde Graham naar de balie en de rest van de groep kwam er pas in het vliegtuig naar Teheran achter dat Graham niet langer bij de selectie hoorde.

Frank had het goed aangevoeld. Bob ontslaat hem als team doctor. Frank had er eigenlijk de hele reis al rekening mee gehouden, maar hoe langer de reis duurde, hoe verder de vrees uit zijn gedachten verdween. Net nu hij er eigenlijk van uitging het hele seizoen in Amerika als dokter door te brengen, wordt hij ontslagen. Kap heeft hem niet meer nodig. Na vandaag staan er nog vijf duels op de rol en de coach heeft een kille berekening gemaakt. Met een nagenoeg fitte selectie en een uitgestippeld programma, haalt hij Amerika zonder masseur en regelneef.

De wereldreis zit erop. Frank Randorf stapt uit de kamer van Kap en maakt niet langer meer deel uit van de Dallas Tornado. In de lobby kijkt hij voor zich uit. Een piccolo zoekt zijn blik en vraagt of hij iets voor hem kan doen.

Frank Randorf kijkt uit over het water

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.