De wereldreis van de Deense piccolo (deel 5)

Binnen een paar dagen komen alle spelers aan in Madrid. Frank geniet met volle teugen. Hij maakt kennis met de andere spelers. Ze komen uit Scandinavië, het Verenigd Koninkrijk en Nederland. Hij hoort hoe ze allemaal op eenzelfde manier geselecteerd zijn. Dat wil zeggen: de anderen hebben wel moeten voetballen. De Nederlander Fons Stoffels vertelt hoe hij in een bos in aanbouw een paar sprintjes moest trekken en een bal moest hooghouden.

De Engelsman Billy Crosbie sprak net als Randorf met Kap vlak voor diens vertrek. Er was nog tijd om zijn voetbalkunsten te vertonen, maar niet meer om naar de kapper te gaan. Billy had het geluk dat zijn buurvrouw kapster was. Kap hield namelijk niet van lang Beatle-haar, en wilde een “all-American clean cut”-kapsel. De spelers waren immers ambassadeurs van Texas. Billy kon ’s avonds aan huis geknipt worden om direct daarna op het vliegtuig te stappen. Zijn vriendin, die hij verzwegen had voor Kap, kon hij niet meer inlichten. Over een telefoon beschikte de familie Crosbie niet.

Kap houdt iedereen scherp in de gaten. Vrouwen vormen in zijn ogen de grootste bedreiging voor de Tornado. Een belangrijke eis bij de selectie van de spelers was dat alle spelers vrijgezel waren. Een groep cheerleaders is in zijn ogen een gevaarlijkere tegenstander dan welk voetbalteam dan ook. Amerikaanse vrouwen, in de ogen van Kap de mooiste van allemaal, vormen in het bijzonder een gevaar.

Het is dan ook niet verbazingwekkend dat hij naar eigen zeggen een beroerte krijgt wanneer er een bus vol Texaanse schoonheden voor het hotel van de Tornadospelers wordt “uitgeladen”. Zijn eigen spelerscarrière, blijkbaar vergooid door vrouwen, schoot als een flits door zijn hoofd. Vrezend voor zijn levenswerk, nog voor het goed en wel begonnen is, schreeuwt hij dat iemand deze ‘Trojaanse paarden’ moet tegenhouden. Hij weet het hoofd relatief koel te houden en gebruikt de bus waar de vrouwen uitkomen om zijn spelers zo snel mogelijk af te voeren, naar een andere stad, zonder Texaanse vrouwen.

Randorf heeft ondertussen andere zorgen. Met zijn 22 jaar is hij de oudste speler. Hij heeft door dat er iets groots staat te gebeuren waar hij deel van wil uitmaken. Hij zal alles op alles moeten zetten om als voetballer niet door de mand te vallen. Hij legt makkelijk contact en ziet het wel zitten om met deze groep de wereld rond te reizen. Wanneer er getraind wordt in een stadspark blijkt echter dat hij het tempo moeilijk kan bijbenen.

Door hard te werken en niet te veel op te vallen, weet hij zich voorlopig te handhaven. Tegelijkertijd geniet hij van het avontuur. Madrid heeft hij maar mooi meegepikt. De groep ontmoet Ferenc Puskás (foto) en de selectie van Real Madrid. Frank had nog nooit van Puskás gehoord, maar de andere spelers zijn onder de indruk.

In zijn eerste gesprek vertelde Kap aan Hunt dat hij een bekende was van Puskás en dat hij voor Manchester United had gespeeld. Dat laatste was een onomwonden leugen, maar Puskás blijkt dus daadwerkelijk een bekende van hem te zijn. Kap is dan ook geen charlatan, zoals sommige voetbalhistorici beweren. Volgens de biograaf van Lamar Hunt heeft Kap Hunt zelfs ronduit bedrogen en hem doelbewust voor diens karretje gespannen. Dit is niet waar. Kap is eerder iemand die de waarheid hier en daar iets verfraait om, toegegeven, zijn doel te bereiken, maar zeker ook om te ontsnappen aan de alledaagse werkelijkheid.

Bob Kap gelooft net als Frank Randorf in zichzelf en de maakbaarheid van het leven. Als je maar genoeg overtuigd bent je zaak, zullen ook anderen niet aan je twijfelen en als dat eenmaal het geval is, is het verschil tussen wens en werkelijkheid vervaagd. Het is deze gedachte die Randorf op de been houdt in de dagelijkse trainingen met het team.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.