De wereldreis van de Deense piccolo (deel 10, slot)

Na die junidag in 1968 lijkt Frank Randorf van de aardbodem verdwenen. Ook de spelers van de Tornado vernemen nooit meer iets van hem. Bij de reünie in 2010 is hij niet aanwezig.

Sommige oud-spelers van de Tornado menen dat Randorf in dienst was getreden van de Australische voetbalbond. Tegen het Deens filminstituut vertelde hij dat hij had gewerkt voor een Australische voetbalclub met voornamelijk Joegoslavische immigranten. Er zijn meerdere van dergelijke voetbalclubs in Australië. Archivarissen van de grootste drie, Footscray JUST, SSC Yugal en Sydney Croatia, hebben de naam van Randorf echter nergens terug kunnen vinden.

Zijn naam duikt wel op in de opstelling van de wedstrijd die Dallas Tornado op 20 januari 1968 speelde tegen tegen de zogeheten Sydney XI. Volgens Sports & Editorial Services Australia zou Randorf zelfs in de basis hebben gestaan bij deze wedstrijd tegen het einde van zijn dienstverband bij de Tornado. Zou hij dan toch regelmatig, of toevallig deze keer, meegespeeld hebben met de Tornado? Niemand die het mij kan vertellen.

Het duurt tot 1983 tot de naam van Randorf weer ergens opduikt. In een regionaal Deens krantje, de Flensborg Avis, is een halve pagina ingeruimd voor het verhaal van de dan 41-jarige Randorf. “Deze avonturier kent geen grenzen” luidt de kop.

In een kort interview vertelt Randorf over zijn avonturen in de hele wereld. Zijn verhaal geeft een indruk van zijn belevenissen, maar de feitenvorser wordt er niet wijzer van. Zo komt de hele wereldreis met de Tornado niet aan de orde. Frank vertelt wel hoe hij Bob Kap ontmoette in Kopenhagen. Kap zou toen bezig zijn met een boek over voetbal. Frank en Bob werden vrienden en togen samen naar Amerika om daar de Dallas Tornado te coachen. Dit is aantoonbaar onjuist, maar uit het artikel ontstaat het beeld van een man die erop los vertelt en geen boodschap heeft aan de grote lijnen. Tegenover hem zit een journalist die wanhopig probeert mee te pennen, maar thuis geen verhaal meer kan maken van zijn warrige aantekeningen.

Randorf heeft langere tijd in Australië gewerkt, dat is zeker. In het interview heeft hij het over een kort dienstverband als assistent bij een club in Adelaide. Daarnaast is hij huisschilder geweest en had hij in Australië ook zijn oude vak van stuntman weer opgepakt. Met een groep anderen trok hij langs braderieën en dorpsfeesten om zijn kunsten te vertonen.

Het zijn slechts een paar woorden in een opsomming van ambachten en landen. Randorf is pelshandelaar geweest, verkoper van zwembaden, toeristengids en barman. Hij deed dit werk, behalve in Australië, door heel Europa. Hij had ook nog graag in Afrika willen wonen, maar toen hij onderweg was, werd zijn auto in Malaga gestolen, waarop hij een halfjaar in een café werkte in Torremolinos. Hij verdubbelde er en passant de omzet.

In 2017, toen ik voor het eerst schreef over Randorf, was hij onvindbaar op internet. Pas een jaar later, toen ik serieuzer werk maakte van dit verhaal, bleek zijn naam te staan in het Deens telefoonboek. Hij woonde inmiddels weer in Jutland in Denemarken. Ik stuurde hem een verzoek voor een interview, maar kreeg een brief terug van Gerda Randorf, die mij meldde dat haar man kort geleden helaas was overleden. Hij had graag over zijn avonturen verteld, schreef zij erbij. Ik was een halfjaar te laat.

Zo blijven er een paar gaten in het levensverhaal van Frank Randorf. Ik had hem in het bijzonder graag zelf willen horen spreken over zijn selectie voor de Tornado. Het heeft niet zo mogen zijn.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.