Onderhandelen met Gille Van Binst

“Als ik op Rensenbrink trap, dan trap ik op mijn eigen portemonnee.” Om deze uitspraak zal Gille Van Binst vooral herinnerd worden. Hij zei het voorafgaand aan een vriendschappelijke interland in 1974. Het vormde het begin van het einde van de interlandloopbaan van de verdediger.

Vanzelfsprekend komt dit verhaal langs in Van Binsts boek Circus Voetbal (straffe verhalen uit de glorietijd van het Belgisch voetbal). Hij was geen onverdienstelijk speler. Liefst tien jaar verdedigde hij het paars-wit van Anderlecht. In 1976 mocht hij als aanvoerder van Anderlecht als eerste Belg een Europacup omhoog tillen. In 1978 won hij opnieuw de Europa Cup II.

Na tien jaar Anderlecht en een scheiding was Van Binst toe aan een nieuw avontuur. Zijn agent regelde een gesprek met een delegatie van Toulouse in Brussel. Op de vraag wat hij wilde verdienen, nam Van Binst zijn salaris bij Anderlecht in gedachten, vermenigvuldigde dat met vijf en noemde de uitkomst. Toulouse ging direct akkoord en Van Binst wist dat hij te laag had ingezet.

Veel tijd om zich daar druk over te maken had hij niet. Hij wilde de onderhandelingen snel afronden, want vlak voor het gesprek had hij op een terras de nieuwe vrouw van zijn dromen ontmoet. Hij was bang dat zij het terras verlaten zou hebben als het te lang duurde. Gelukkig zat zij er nog en een week later toog Van Binst met Frieda, de vrouw in kwestie, naar Toulouse. Daar aangekomen vroeg een verslaggever hem hoelang hij zijn vrouw al kende, waarop Gille antwoordde: “Een week. Het is de gewoonte in België dat als men van ploeg verandert, men ook van vrouw verandert.”

Een paar jaar eerder, in 1976, had Gille het naar eigen zeggen beter aangepakt. Hij verloor met de nationale ploeg van Nederland met 5-0, waardoor Nederland dat jaar ten koste van België naar het EK ging. Gille ruilde zijn shirt met Cruijff en ging op stap met een aantal vrienden. Hij belandde in een Bredaas café waar de waardin het shirt van Gille wilde kopen. Hij had een beter plan: ze kreeg het in ruil voor de drankrekening van die avond. De waardin ging akkoord met een typisch Hollands “okido”, maar zal zich volgens Gille achteraf voor de kop hebben geslagen, omdat ze niet wist wat voor innemers Gille en zijn vrienden waren.

Toch kunnen we, ook met die wetenschap, concluderen dat de Bredase waardin een goede deal heeft gesloten. Een gedragen Cruijff-shirt levert nu tienduizenden euro’s op. Gille zal zich er niet om beklagen. Hij heeft toen een leuke avond gehad en geeft niet om geld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.