De Forrest Gump van het Belgisch voetbal

In de film Forrest Gump belandt de licht zwakzinnige Forrest, gespeeld door Tom Hanks, in tal van historische gebeurtenissen. Door een aaneenschakeling van toeval ontmoet hij Elvis, Richard Nixon en John F. Kennedy, vecht hij in de Vietnamoorlog en investeert hij in Apple bij de oprichting van het bedrijf. De film is zo, behalve een droeve liefdesgeschiedenis, ook een geschiedenis van Amerika.

Zo’n opeenstapeling van toeval is natuurlijk bedacht voor het dramatische effect en hoewel we getuige zijn van historische gebeurtenissen, is het personage Forrest Gump fictief. Dat wil niet zeggen dat er geen mensen bestaan die zo veel meemaken in hun leven. Sterker nog, in werkelijkheid bestaan er onwaarschijnlijkere verhalen dan men ooit in een boek of Hollywoodfilm heeft mogen aanschouwen.

Een veel gehoorde verklaring voor dit gegeven is dat geen enkele auteur genoeg fantasie heeft om de werkelijkheid te overtreffen. Dit is onjuist. Deze situatie komt niet door een gebrek aan fantasie van auteurs, maar door een gebrek aan acceptatievermogen van de lezers en kijkers. De Amerikaanse schrijver Tom Wolfe formuleerde het zo: “The problem with fiction, it has to be plausible. That’s not true with non-fiction”.

Uit de persoonlijke bibliotheek van Glenn Roddle

Een goed voorbeeld is het verhaal van Michel D’Hooghe. In het Belgisch voetbal is hij het equivalent van Forrest Gump. Een verfilming van zijn leven zou een mooie geschiedschrijving van het Belgisch voetbal zijn, ware het niet dat het publiek massaal de bioscoopzaal zou verlaten bij het zien van zo’n ongeloofwaardige hoeveelheid hoogtepunten in één en hetzelfde leven. Dat wil zeggen, ware het een fictiefilm, want in feite bestaat de film al in documentairevorm. In Belga Sport, de Vlaamse tegenhanger van Andere tijden sport, duikt hij in bijna elke aflevering op. Ook heeft D’Hooghe zijn levensverhaal opgetekend in het boek ‘Waar is de bal gebleven’? De titel is goed gekozen, doordat D’Hooghe zo veel om het voetbal heen heeft beleefd dat hij nauwelijks meer aan het aanschouwen van het spel zelf toekwam.

Ernst Happel en Michel D’Hooghe

De tragische dood van Nico Rijnders? Michel D’Hooghe beleefde het als arts van de club van Rijnders, Club Brugge. Een paar jaar eerder had D’Hooghe hem hoogstpersoonlijk gereanimeerd.

De gouden jaren van Club Brugge onder Ernst Happel met onder meer twee Europese finales? Michel D’Hooghe maakte het mee vanuit de dug-out. Hij weigerde in te gaan op het subtiele verzoek om de spelers doping toe te dienen. Bij zijn afscheid gaf Happel aan D’Hooghe toe – de twee waren inmiddels bevriend geraakt – dat de clubarts de juiste beslissing had genomen.

Het Heizeldrama en het Standard-Waterschei-omkoopschandaal? Michel D’Hooghe maakte het mee toen hij als kersvers bondsbestuurder betrokken was bij de juridische afwikkeling van beide zaken.

De eerste interland die op de eilanden van Faeroër zelf werd gespeeld? België was de tegenstander en Michel D’Hooghe was erbij. Hoewel alcohol in die jaren verboden was in het land kweet D’Hooghe zich van zijn diplomatieke verplichtingen door zich te bezatten ten huize van de Faeroërse minister van sport.

De successen van de Rode Duivels op het WK van 1986? Michel D’Hooghe was erbij in Mexico als delegatiehoofd van de bond.

Diego Maradona

Het schorsen van Maradona op het WK van 1994? Michel D’Hooghe voltrok het vonnis als voorzitter van de medische commissie van het toernooi.

Het eerste eindtoernooi in de Lage Landen? Michel D’Hooghe haalde het in 2000 hoogstpersoonlijk binnen en organiseerde het vervolgens ook zelf, met zijn Nederlandse collega’s uiteraard.

Mocht Hollywood het ooit toch aandurven, zal er een kleine rol moeten worden ingeruimd voor Anne-Marie Van Acker, de echtgenote van Michel. Niet omdat dit een romantische verhaallijn zou opleveren, maar omdat zij de onmisbare sterke vrouw is achter het succes van haar man.

Toen Michel eens, ergens in de jaren 70, door hooligans werd bedreigd (hij was een der eersten die het opnam tegen hooligans en doping, maar dat terzijde) waren er twaalf agenten op de been om het huis van de familie D’Hooghe te bewaken. Bij elk van de kinderkamers stond een politieagent voor de deur. Michel had verwacht dat zijn vrouw hem zou verzoeken een carrièremove te maken, maar in plaats daarvan maakte zij midden in de nacht verse tomatensoep voor alle politiemannen. Zonder deze scène had de geschiedenis van het Belgisch voetbal zonder twijfel een andere wending genomen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.