Een uitwedstrijd voor Björn van der Doelen

Afgelopen zondag toog ik vanuit Amsterdam naar Diemen voor de gala-avond van Kunst In Sport. Nu ben ik een groot liefhebber van zowel kunst als sport en ben ik opgegroeid in Diemen, maar de ware reden van mijn reis was de komst van Björn van der Doelen, oud-voetballer en tegenwoordig muzikant.

Ik had een bevriend Diemenaar bereid gevonden mij te vergezellen. Blind vertrouwend op mijn goede smaak was hij naar theater De Omval gekomen. Daar aangekomen en het publiek beziend bekropen hem twijfels over de avond. Waar gingen we eigenlijk heen? Ik moest hem de waarheid vertellen: behalve Björn van der Doelen was er een avondvullende prijsuitreiking gepland. Halverwege stilletjes de zaal verlaten was uitgesloten. De bevriende Diemenaar koos eieren voor zijn geld en verdween om vijf voor acht in de koude Diemense winteravond. Ik betrad de zaal alleen en vond een plaatsje op de achterste rij.

Het publiek was ruwweg te verdelen in drie groepen. De eerste groep bestond uit genomineerden voor de kunstprijs, middelbare en bejaarde vrouwen, en hun aanhang. De tweede en verreweg grootste groep kwam voor de uitreikingen van de sportprijzen. Het meidenteam van SV Diemen onder 15 jaar en de synchroonzwemsters en waterpolosters van De Meeuwen namen, met hun partners, ouders en grootouders een flink deel van de 180 plaatsen in. Groot was hun teleurstelling dat het herenteam van Smashing ’72 uiteindelijk sportploeg van het jaar werd. Zij hadden alleen hun aanvoerder gestuurd.

De derde groep kwam voor Björn van der Doelen. Ik sluit niet uit dat ik in mijn eentje deze groep vormde.

De meeste aanwezigen kenden Björn niet als voetballer en vormden evenmin de doelgroep van zijn muziek. De suburbane tieners speelden kalm op hun telefoon en de bejaarde vrouwen applaudisseerden beleefd. Eén man achterin (ik) was blij dat het zaallicht gedoofd was, omdat hij moest vechten tegen zijn tranen. De nonchalante, maar oprechte en liefdevolle vertellingen van Björn over zijn worstelingen met het gezinsleven leken voor mij persoonlijk geschreven. Zijn afsluiter, de epiloog van het album “Eerwaarde Vader zegen mij, want ik heb gezondigd”, raakte mij diep in het hart. Deze voordracht navertellen zou het origineel tekortdoen. Mijn lezers kennen de kanalen om dit te beluisteren.

De afgelopen dagen ben ik het complete oeuvre van Van der Doelen aan het beluisteren en hij stelt niet teleur. Rustig alleen thuis op de bank laat ik mijn tranen de vrije loop. Van der Doelen is geen oud-voetballer die muziek maakt; hij is een muzikant die toevallig vroeger gevoetbald heeft. Hij is de gimmick voorbij.

Na een klein halfuur was het optreden van Van der Doelen afgelopen. De drie overige acts waren de moeite waard, maar de gala-avond was voor buitenstaanders een lange zit. Ik tel mijn zegeningen. Het valt de gemeente Diemen te prijzen dat zij de muzikant, die zelden de Randstad aandoet, hadden uitgenodigd.

Om tien uur kon ik het pand verlaten. Björn van der Doelen was toen al lang weg. Hij zal hebben ingezien dat het weinig zin had om cd’s en stickers te gaan verkopen in de foyer. Mogelijk heeft hij nog een biertje gedronken aan de bar bij Brutus – muzikanten onder elkaar – en is hij daarna teruggereden naar Eindhoven. We zullen ongeveer gelijktijdig thuis zijn gekomen.

Diemense sportploeg van het jaar: Heren 1 van Smashing ’72

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.