De huiskamer van Foppe

Het was in de herfst van 1995. Dertien of veertien jaar waren we, branieschoppers uit Amsterdam. Ajax was nog altijd het beste team van de wereld, en daar waren we trots op. Het succes straalde ook op ons af in het provinciale Friesland waar we op schoolkamp waren.

We sleepten onze tentjes mee in krakkemikkige roeibootjes. Onderweg gingen we wildkamperen en moesten we ons eigen potje koken. Doffe ellende. Al op dag één was alles natgeregend. Het hele avontuur kon ons gestolen worden; het enige wat we wilden was Studio Sport kijken op zondagavond.

In het Friese dorpje Akkrum verlieten we ons kampeerveld en belden op goed geluk aan bij een villa in het dorp. Een mevrouw deed open. Op de vraag of we bij haar in huis Studio Sport mochten kijken, antwoordde ze: ‘Dat moet ik even aan mijn man vragen. Wij zijn al niet zo vaak samen.’

Haar man vond het geen probleem en we mochten binnenkomen. In de warme huiskamer zat, tot onze grote schrik, Foppe de Haan. In een comfortabele fauteuil zat hij al klaar voor Studio Sport. Een godslasterlijke vloek ontsnapte aan één van mijn klasgenoten, maar Foppe deed of hij het niet hoorde.

Buiten sloeg de regen tegen de ramen. Binnen snorde de kachel en zette mevrouw De Haan thee in de keuken. Foppe zat behaaglijk en tevreden en leek het bezoek wel aangenaam te vinden. En wij? Wij praatten met een stuk minder bravoure over voetbal dan we gewend waren. Vol ontzag zaten we daar naast de trainer van SC Heerenveen.

Foppe II
Foppe de Haan op het vliegveld van Kaapstad (foto: privéarchief Glenn Roddle)

Ik kan me weinig meer herinneren van die Studio Sport-uitzending. Heerenveen had gewonnen en Foppe had Tomasson gekozen als vertegenwoordiger van Heerenveen in zijn “Super Elf-team”. Wat me echter vooral bijstaat, is de warme sfeer in huize De Haan.

Om acht uur moesten wij weer terug naar ons verregende tentenkamp. Mevrouw De Haan zei nog: ‘Kamperen? Dat zal wel koud zijn.’ En toen al trok die gezellige huiskamer van de familie De Haan mij zoveel meer dan de boze buitenwereld.

De terughoudendheid van Foppe bij buitenlandse aanbiedingen, begreep ik dan ook goed. Met enige droefheid nam ik kennis van zijn beslissingen om naar Zuid-Afrika en Tuvalu te gaan. Zijn vrouw zal hem toch gesteund hebben en hun boeltje in Akkrum hebben ingepakt. Zo heb ik haar wel leren kennen, in het uur dat ik in de huiskamer door heb mogen brengen.

Gelukkig is Foppe de Haan nu dan eindelijk met pensioen. Zijn deur zal nog altijd openstaan voor verdwaalde vreemdelingen, maar schoolkinderen nemen tegenwoordig geen genoegen meer met wildkamperen in Friesland. De luxe die zij genieten op hun schoolkampen noopt hen er niet meer toe aan te bellen bij de lokale bevolking. Misschien is dat maar beter ook voor mevrouw De Haan. Zij heeft eindelijk haar welverdiende rust.

“De huiskamer van Foppe” verscheen in een eerdere versie op VI.nl.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.